از آخرین دیدار کرملین نشین وقت ( استالین ) از ایران ، بیش از شصت سال می گذرد آنزمان هنوز چند ماهی از کنفرانس تهران نگذشته شرکتهای نفتی بسوی جنوب سرازیر شدند ، قبل از این نیز بازی های فتحعلی شاه بر سر مناطق شمالی ، منجر به خیانتی بزرگ در تاریخ ایران شد که بر کوچک و بزرگ پوشیده نیست. هنوز در حافظه تاریخی این ملت صدای برخورد توپ های لیاخوف به مجلس مشروطه طنین انداز است. اما 16 اکتبر 2007 ، تهران به بهانه اجلاس خزر ، یک بار دیگر قدمهای سنگین و سرد روس ها را تجربه کرد ، گفتند که نهائی نیست و تمامش کردند ، اما هر چه بود در میان دوربین ها و میکروفون ها و تیتر روزنامه ها به پایان رسید. بعد از قرارداد 1940 و برکناری دولتهای معاهده کننده ، امروز روس ها با چانه زنی بر سر 50 درصد حق ایران به میدان آمدند و پیشنهادی که نشان اپورتونیسم تاریخی ایدئولوگ های مسکو را بر پیشانی داشت :  11 درصد  حق خزر برای ایران آنهم خالی از نفت و گاز . صفر مراد نيازوف رئيس جمهور سابق تركمنستان زمانی می گفت که از دریای خزر بوی خون می آید . خزری که بنا به برآوردهای احتمالی در حدود 250 میلیارد متر مکعب نفت و تقریباً به همین مقدار گاز طبیعی در آن وجود دارد و نفت و گاز یعنی همان که طراحان و طراران کهنه کار چند ستاره آمریکا را از آن سوی جهان به نزدیک ما کشانده و روزانه 267 میلیون دلار از کیسه مالیات دهندگان ، هزینه برای حفظ و تداوم موقعیت خود و تضمین آینده کارتل ها و تراست های جهانی می تراشد . بوی نفت 90 دلاری برای همه اینها رایحه ای مست کننده و دلپذیر است. چه از تبار رومانف باشند یا از نوادگان لینکلن !

روس ها خوب می دانند که چه وقت باید گوشتی از بدن همسایه به تنگ افتاده اشان را بکنند ، صبر شان هم زیاد است ولی باید بدانند که امروز دیگر سال  1828  نیست !   

از زمان انتشار کتاب  جیمز لاولاک  ( lovelock ) نزدیک به بیست و هفت سال می گذرد ، او در این کتاب به طرح نظریه ای می پردازد که بنا بر استدلالهای ذکر شده وی ، زمین و حیات موجود در آن تحت یک سیستم هارمونیک ، منظم و هوشمند میلیونها سال است که کنترل می شود و وی آنرا به نام الهه نگهبان زمین در یونان باستان ، گایا نامید . سال گذشته مجله نیو ساینتیست   در شماره ۱۲ اگوست  ۲۰۰۶    در گزارشی از نتیجه جالب تحقیقات " لی اسمالین " فیزیکدان نظری دانشگاه واترلو کانادا و همکارانش خبر داد که در تلاش برای وحدت بخشیدن میان دو نظریه بزرگ نسبیت و کوانتوم ، کل موجودات هستی از درختان و انسان تا کهکشانها را دارای ماهیتی  واحد و یگانه تبیین می کرد و ماده را تار و پودی از فضا – زمان می دانست ، بمانند همان سیستم واحدی  که در بسیاری از ادیان و مذاهب دنیای باستان بر آن تکیه می شود.  در دوران معاصر ساختارشکنی دانش  بشر از زمان ارائه نظریه نسبیت تا اصل عدم قطعیت در مسیری است که پایه جزمیت و مطلق را در تفکر و ادراک فرو ریخته است و به باورهای جدیدی نزدیک کرده است که  درک وی را از عالم و هستی به اعتقادات دیرین انسان در مقوله وحدت هستی و وجود واحد قرین می کند . دنیای علم ، امروزه تمایلی به اعتقاد بر پیدایش راندومیک یا probabilistic  هستی و کائنات ندارد. با نگاهی به باورها و اعتقادات دیرین آدمی در زمینه حیات و طبیعت می توان به کشش درونی انسان به اصل نظام واحد و توقیر و تکریم آن پی برد ، چنانکه  زمین و خاک برایشان بستر باروری و زایندگی و  باران حیات بخش و خورشید سمبل حیات و گیاه زندگی بخش بود و هر کجا که آب بود آبادانی و تمدن های بزرگ ( در کنار تمام رودهای بزرگ ، رود زرد چین – سند و گنگ – بین النهرین – نیل ) در طول تاریخ شکل گرفت و جمیعاً پدیده هایی  که در رشد و بقاء آدمی و جانداران دخیل بودند را هاله ای از تقدس و حرمت  فرا می گرفت و بر آن ارج و منزلتی سزاوار می نهادند . اینهمه باید گوشزدی و زینهار به آنانی باشد که عرصهً  حیات ، زمین و منابع آنرا جولانگاه بی در و پیکری می انگارند که در آن حق هرگونه عملی و فعلی در پس تعاریف و انگ های گوناگون مجاز شناخته می شود و بر مرکب آمال و مطامع لایزال خود در پهنه بکر و بی آلایش طبیعت به ترکتازی نشسته اند و هنوز خدایگان اندیشهً مطلق نگر و توتالیتر خود را ستایش می کنند . اندیشه ای که در آن بتی سخت پیکر منزل گزیده و همه مخلوقات و مصنوعات را از بهر ترقی و تمامیت خود می طلبد . این خود شیفتگی و خود باختگی مفرط انسان امروز و الیناسیون او در چنبره تکنوکراسی و مدرنیته اگرچه در کوتاه مدت منتج به عواید و بدایع دلپذیر می گردد ولی آنچه آمارهای کنونی نشانگر آن است ، همه حاکی از تلخی و ناهنجاری سرنوشت در فرآیند زیست و حیات آدمی است . پروسه ای که در آن بخت حیات و استمرار زندگی هر روزه کمرنگتر و تیره تر می نماید تا جائیکه تکنولوژی امروز را درگیر پروژه ای بمانند فراهم آوردن کشتی نوح برای آخرالزمان  گردانیده است . اما قبل از آنکه صدای تپش طبیعت خاموش شود ، حیات انسان بپایان رسیده است .

 هرآن‌کسی که در این حلقه نیست زنده به‌عشق    

         بر او نمرده، به‌فتوای من نماز کنید