صدسال تنهایی

parsifal — Mon, 21 Sep 2009 20:09:18 GMT

وقتی از دروازه روزگار می گذرید ، چندان چشم بر پشت سر مدوزید چرا که

آینده شاید پلی بسیار باریک باشد ؛

لحظه ای غفلت شما را به عمق " حال " سرنگون خواهد ساخت.

parsifal — Tue, 23 Jun 2009 19:30:18 GMT

و تو خواهی ماند تا خدا هست

این سرشت آنهاست که قلب عاشقت را بدرند ، این فطرت آنهاست که پیکرت را فرو خفته ببینند. آنها محظوظ می شوند که گلگون کنند فرش خیابان را با سرخی خونت. همیشه اینچنین بوده اند.

اما ... تو ماندی در قلب من و او، در اندیشه میلیونها ذهن بیدار ، و ما گریستیم بر مظلومیت " ندا " ئی که در طول تاریخ پیکرش سُم کوب اسبان جهانگشایان بوده است و زندانی بندهای تعصب و جهل .... و یا مصلوب حاکمان زر و زور.

اما تو خواهی ماند همچنانکه عشق مانده است و شور و سپیده ... و قلب هایی که هر روز برای کبوتر خونین بال صلح و آزادی می تپند. و تو خواهی ماند همچنانکه ایران مانده است .

مام وطن می بالد از اینکه چون توئی را پرورده است و خاک وطن می بالد از اینکه قامت همیشه بیدار و آزادت را در آغوش گیرد.

و تو خواهی ماند تا خدا هست.

اگر جیب ها پر باشد نه زاهد می توان بود و نه انقلابی

parsifal — Thu, 21 May 2009 14:12:18 GMT

اگر جیب ها پر باشد نه زاهد می توان بود و نه انقلابی¹

علم در جنگ با کهنه پرستی خود را پیروز می داند و با خوشحالی بسوی اعتقاد به اصول قطعی مکانیکی که همه چیز را بجز حیات می پذیرد می شتابد . وضع جوانان بسیار خوب است زیرا از ثروت و فرصت برخوردارند و قلم در دست آنهاست ادبیات همهً قواعد و قوانین کهن را نقض می کند و جسورانه ترین اقدامها با تحسین بهترین نقادان پیروز می گردد . دیگر کسی جراًت ستایش از آثار کلاسیک را ندارد و انقلابی بودن در شعر چنان باب روز شده است که رای دادن مردم به اعتدالیون و ارتجاعیون . این بی قاعدگی خنده آور را چگونه می توان توضیح داد ؟ قسمتی از آن نتیجهً ثروت ماست ، همان ثروتی که در سیاست محافظه کاری را می آورد ، در اخلاق موجب آزادی و گستاخی می گردد ، اگر جیب ها پر باشد نه زاهد می توان بود و نه انقلابی . خشک مقدسی را با ترکیبات جیوه ای نمی توان کُشت ، قاتل آن طلا و نقره است . قسمتی دیگر از آن نتیجهً تناقضی است که در دلهای خود ماست ، روحی که تشنهً آزادی است مشتاق نظم و امنیت هم هست و روحی که میان ترس و قدرت سرگردان است هم به آزادی خود می نازد و هم تکیه به قدرت پلیس دارد .

قانون آزادی ما را از دست نگرفته است ، بلکه فکر کُند و از کار افتاده ما موجب از دست رفتن آزادی می گردد ، تربیت یکسان و قدرت روز افزون تمایلات عامه در یک تودهً رو به افزایش ، شخصیت و صفات بارزه و فکر آزاد را از دست می گیرد . هر چه عوام افزون تر می شوند فرد و خواص از میان می روند ، سهولت ارتباطات و تقلید پیروی را آسان می کند و ما به سرعت شبیه به هم می شویم . همه آشکارا از یکسانی در لباس و آداب و اخلاق و تزئینات داخلی خانه و مهمانخانه و از یکسانی در تفکر و تعقل خوشحالیم شاید آزادی اخلاقی ما هم نوعی تقلید باشد .

1- ویل دورانت : لذات فلسفه - در ستایش آزادی

اپیزودیک پارادوکسیکال

parsifal — Sun, 23 Mar 2008 11:04:18 GMT

1- یک سال گذشت ، با تمام فراز و نشیب ها و حزن و شادی هایش. در این 8760 ساعت ، ایران و جهان حوادث خرد و کلان بسیاری را شاهد بود ، 27.5 میلیون نفر به دنیا چشم گشودند و 11.5 میلیون نفر رخت از این دیار بربستند. جماعت کثیری با مشقت و رنج بسر کردند ، 2.4 میلیون کودک زیر پنج سال جان باختند ، نزدیک به 290 هزار میلیون دلار صرف بودجه های نظامی ( بغیر از هزینه های جنگ ) و 240 هزار میلیون دلار مصروف الکل و مواد مخدر گردید و 4.8 میلیون انسان از گرسنگی روی در نقاب خاک کشیدند. چند دیکتاتور صحنهً صدارت عظما ی خویش را ترک گفتند ؛ سوهارتو رفت ، فیدل کنار کشید ، مشرف به حاشیه سوق داده شد و چاوز در حسرت همیشه ماندن ، ماند. دراین یک سال ، دنیا برای آنان که در غم نان و تب آزادی می گداختند روزهای خوبی نداشت ، سراسر فقر بود و زندان. اما بسیاری صفرها نیز به سمت راست رقم مکنت و موجودی متمولین ، خوش نشست. شمارندهً Worldometers در هر دقیقه مرگ 9 انسان گرسنه را اعلام می کرد و من ماه ها مانده بودم که چه بگویم.

2- در سرزمین گفتار انبوه ، ناشنیده های به عمد و سکوت سرشار ، من یکسال پیرتر ، تو یکسال جوانتر . براستی چه نیک رسمی بود اگر در آغاز شکفتن بهار و تجدید حیات طبیعت ما نیز برای خود کارنامه و رتبه ای می داشتیم ، کاستی و نشیب ها و فراز و صعود ها را جمع و قیاسی می کردیم و سهم و هدف زنده بودن و زندگی خود را در این کره خاکی می دانستیم و شاید تعریف معقولی از آینده بدست می آوردیم. گرچه فکر می کنم که ما بیشتر از آنچه به آینده متصل شویم در گذشته فرو می رویم چرا که از حداقل شرایط و پتانسیل "حال " نیز بی بهره ایم ، برای رسیدن به سمت آینده باید از قدرت " حال " استفاده کرد اما ما تنها به گذشتن می اندیشیم . یکسال گذشت.

3- آنانکه از موهبت چند صباح اقتدار ، دنیا را ابدی و زندگی را لایزال می فهمند و برای خود پایه ها و دیوارهای آهنین می سازند چگونه نمی دانند که اندیشه محصور مانده یا خانه را ویران می کند یا سرزمین را.

کسی را که اندیشه ناخوش بود ----- بدان ناخوشی رای او گش بود " فردوسی "

4- در این روزهایی که رفت چند رخداد بسیار منقلب کننده بود ؛ رخت بربستن فرهیخته گانی از میان ما، ترور بی نظیر ، مرگ سمیه و سرنوشت امینه. دختر ذوالفقار علی بوتو¹ اگر به سرنوشت دو برادر و پدر خود دچار نمی شد شاید برای پاکستان امیدی از جنس مهاتمای بزرگ می ساخت. مرگ دهشتناک سمیه بدست جهالت مذموم هنوز خبر از پایداری فجیع عصبیّت های فکری و فرهنگی می داد ، و روزگار شور امینه ، در زوایای پوسیده و نمور شهر سومالیا نمونه ای است خرد از مصائب غیر انسانی حاکم بر میلیونها انسان مهجور.

5- از هدم و جرح طبیعت نیز بسیار سخن رفت ، فریادها برخاست و شکوه ها شد. شاید در ظاهر امر چنین باشد که به اصطلاح توسعه و تکنولوژی امروزه مسبب تخریب ها و مرگ طبیعت می گردد ، اما اگر تکنولوژی و مدرنیته دستاورد بشری است و تخریب و تلاشی حیات نیز در زمره حماقت های اوست ، این تکنولوژی و آن حماقت نیز جزیی از یک فرآیند است و اگر بواسطه تکنولوژی کنونی نیز نمی بود قطعاً حماقت در هیات ساختاری دیگر خود را نشان می داد. در حقیقت این طبیعت نیست که می میرد ، چراکه آگاهی حیات بخش فنا پذیر نیست و آنچه مقهور و میرا ست ، صور مصنوع است.

منت خدای را که سالی دگر موهبت زیبائی ها و صورت عظمت خویش را از ما دریغ نداشت. برای توان و جهد در زدودن تارهای کبر و تزویر و جهل از ذهن و کردار و توفیق عمل عنایت خاص او را آرزومندم.

سالی دگر ز عمر من و تو به باد شد ----- بگذشت هر چه بود اگر تلخ اگر لذیذ
بگذشت بر توانگر و درویش هر چه بود ----- از عیش و تلخ کامی وز بیم و از امید

ظالم نبرد سود که یک سال ظلم کرد ----- مظلوم هم بزیست که سالی جفا کشید

لوحی است در زمانه که در وی فرشته ای ----- بنمود نقش هر چه ز خلق زمانه دید

این لوح در درون دل مرد پارساست ----- وان گنج بسته راست زبان و خرد کلید

جام جم است صفحه ی تاریخ روزگار ----- ماند به یادگار ز دوران جمشید

تقویم کهنه ای است جهنده جهان که هست ----- چندین هزار قرن ز هر جدولش پدید

هر چند کهنه است به هر سال نو شود ----- کهنه بدین نوی به جهان گوش کی شنید...

ملک الشعرا بهار

گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست

parsifal — Tue, 15 Jan 2008 07:11:18 GMT

آنانکه حرمت قلم را تا مرز جان پاس می داشتند و کلبه ساده و موقر کلام عشق و معرفت را بر زمین شرف و فرهیختن بنا می کردند و از زخم دیار بد سگال ، بی صدا در خود فریاد می کردند و بار سنگین خرد و روشنی بر دوش می کشیدند ، اینک نرم نرمک می روند و صحنه را برای بازیگرانی خُرد و مغرور خالی می کنند. بقول کیمیایی : " دوره نويسندگان و شاعران زخمناک آرام به سر مي آيد. ديگر دوره آثار بزرگ نيست. روز دلتنگي است، ابر است و زمستان سرد است " .آن دوران و آن سالها ، گوئی قلمها از پولاد می ساختند و مرکب ِ بی ریایی و خلوص و خرد در آن آکنده می شد ، و قدمها را صلابتی بود در صعود به ناهمواریها و مصائب . اینک ، قلمها یی چوبی است ، موریانهً حرص و خودبهایی و سطحی نگری خورده ، سخت بی قامت و همت ، و قدمها سست و رخوتناک در سراشیبی ناگزیرهای مهاجم. بزرگان می روند و دنیا را با تفنن های کوچک برای آدمکها می گذارند.

مرگ برای آنان دریچهً رهایی است رو به گستره ای ژرف و ناب ، حلولی است در درخت سبز آفرینش برای ماندگاری و طعم خوش رستن ، و برای ما ، زندگی ، همچنان مسخی دوّار را راقم است.

در این اندک زمان گذشته سه فرهیخته و دلسوز ترک ما کردند و تحمل خلاء سرد فقدان بزرگان را دشوارتر ؛ اکبر رادی ، دکتر اسدی و استاد جعفر شهیدی. آیا زمانه توان زایش چنین رادمردان دیروز و امروز را دگرباره دارد.

هلا ، باید این چند بازمانده آیین جود و خرد را بجان پاس بداریم که زنگار دشخوار روزگار بی مهابا قلب ها و چشم ها را می آلاید ، مجال اندک است و تیرهای ثاقب زمان یک به یک فرود می آیند.

گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست هر شربت عذبم که دهی عین عذاب است

جهان را در ذرهٴ شن دیدن

parsifal — Sat, 08 Dec 2007 18:20:18 GMT

تأملی کوتاه در وجود و هستی

" یکی از گفته های شگفت آور دیوید بوهم¹ این است که واقعیت ملموس زندگی هر روزهً ما در واقع نوعی توهم است ، درست به سان یک تصویر هولوگرافیک. و در زیر این واقعیت ، نظم عمیق تری از وجود مستتر است ، یعنی سطحی وسیع و اصیل تر از واقیت که مداوم ، درست به همان شیوه که تکه ای فیلم هولوگرافیک به تولید هولوگرام می پردازد ، به تولید همه! اشیاء و نمودهای جهان فیزیکی ما می پردازد ، و بوهم این سطح عمیق تر واقعیت را نظم مستتر ( در خود پوشیده ) می نامد و به سطح وجود خود ما به عنوان نظم نا مستتر ( explicate order نا پوشیده ) اشاره می کند. او این واژه ها را از آن رو بکار می برد که تجلیات همهٴ صورتهای جهان را نتیجهٴ بی شمار ظهور و غیبت این دو نظم می داند. مثلاً بوهم بر این باور است که یک الکترون فقط یک چیز نیست ، بلکه تمامیت یا مجموعه ای است که در سراسر فضا در خود پوشیده شده است. وقتی حضور یک الکترون واحد از طریق ابزار علمی مشخص می شود ، در واقع یک جنبهٴ تمامیت الکترون پیدا شده است ، همان طور که یک قطره جوهر از میان گلیسیرین در یک نقطهٴ خاص پدیدار می شود. وقتی بنظر می آید که یک الکترون دارد حرکت می کند به این دلیل است که یک رشته از چنین حرکات مداوم̗ ظهور و غیبت در کار است.

شما همگی نه تنها از چیزهای یکسان ساخته شده اید ، که همگی یک چیز هستید. یک چیز یکپارچه ، یک چیز عظیم که دست و پاهای بی شمار خود را به همه اشیای پدیدار ، به اتمها ، به اقیانوسهای ناآرام و به ستارگان چشمک زن عالم کیهانی ، به همه جا دراز کرده است. هر سلول بدن ما بواقع تمام عالم کیهانی را در خود پوشانده است و همین در مورد هر برگ گیاه ، هر قطره باران و هر ذره غبار نیز صادق است." ²

مولانا نیز ۸۰۰ سال پیش از این در تعقل و تکشیف قرینی چنین می گفت:

" این جهان یک فکرت است از عقل کل عقل چون شاه است و صورتها رسل "

غور در این آراء آدمی را به دنیایی بس شگرف ، عمیق و پر رمز و راز سوق می دهد و ذهن را به فراموشی تن فرا می خواند تا برای لحظاتی هر چند اندک پا را از دایره دوّار دنیای پر طمطراق ، لوکس و مسموم کنونی بیرون نهاده و در لایه های جوهر و خرد انسانی خویش ، گوهر ناب هستی را به مکاشفه بنشیند و لختی را به عالم وجود بیندیشد. شاید در میان دیوارها و تارهایی که مکرر در زندگی به دور خود می تنیم ، دریچه ای رو به افق حقیقت عالم بیابیم.

"جهان را در ذرهٴ شن دیدن

و بهشت را در یک گل خودرو

بی نهایت را در کف دست خود نگه داشتن

و ابدیت را در یک ساعت " ³

پی نوشت:

۱- دیوید بوهم DAVID BOHM - ۱۹۱۷-۱۹۹ زاده پنسیلوانیا فیزیکدان مشهور انگلیسی آمریکایی الاصل

۲- جهان هولوگرافیک – مایکل تالبوت / ترجمه داریوش مهرجویی /ص 62 و 65

۳- از ویلیام بلیک

مرتبط :

پایان زمان مباحثه میان کریشنامورتی و دیوید بوهم

A new theory of the relationship of mind and matter

چون شوی بر بامهای آسمان / سرد گردد جستجوی نردبان

parsifal — Mon, 12 Nov 2007 14:48:18 GMT

قدرت در طول تاریخ همواره برای صدر نشینان سریر حاکم حلاوت مطبوعی داشته است که دل کندن از آن بسی جانکاه و سخت بوده است. بعد از دوران استعماری غرب ، اشکال حکومتی در مناطقی از آسیا ، آمریکای لاتین و آفریقا ، رویکردی عوام پسندانه و پوپولیستی بخود گرفت و نردبان توده های محروم ابزاری کارا برای صعود به اریکه قدرت گردید. بسیارند روسایی چون هایله ماریام ، موگابه ، موسوونی ، كاگام ، ادریس دبی ، مارکوس و صدام تا مبارک و قذافی و سوهارتو و کاسترو ، که همگی تداوم قدرت خویش را به صلاح و سزای ملت خود می دانستند. امروز ونزوئلا نیز شاهد تکرار همان مصداق است ، هوگو چاوز که با آراء قاطع مردم در سال 1998 به ریاست رسید از مخالفین سرسخت پروژه های سلطه آمریکا بشمار می رود ، حکومت وی از یک طرح براندازی در سال 2003 که توسط طراحان کهنه کار آمریکایی به اجرا درآمد و بیش از 72 ساعت دوام نیاورد توانست سالم بگریزد و مجدّداً بر اوضاع مسلط شود. اخیراً این کاراکاس نشین انقلابی ، نیز عزم جزم نموده تا سرزمین خود را از موهبت خویش دریغ نداشته و عمر صدارت خود را مستدام گرداند. امروز چاوز نیز با اقتدار نشان میدهد که این رایحه خوش و سکر آور قدرت را می توان بر همه چیز ارجح دانست ، بر دست بانو کمپبل ( تاپ مدل انگلیسی ) بوسه زد ، مخالفان را قلع و قمع کرد ، دانشگاه ها را محصور کرد و مقامی مادام العمر را از مجلس طلب کرد. دیری نمی گذرد که چاوز نیز با پر کردن زندانها و تحدید آزادی های اجتماعی و بستن روزنامه ها ، باید منتظر آشفته شدن خوابهای طلائی خود باشد. بی گمان چنین مصرفی از توده با رنگ و لعاب دموکراسی ، بنام زایش مردمی اما در جهت رویش استبداد در اینگونه جوامع محتاج ، سرانجام بساط شعبدهً ماه نخشب را برهم خواهد زد.

منتسکیو - روح القوانین:

" هنگامی‌که در یک شخص یا یک دستگاه حاکم، قدرت تقنین با قدرت اجرایی جمع گردد، دیگر از آزادی اثری نیست، زیرا بیم آن است که همان شهریار یا همان سنا، قوانین خود کامه‌ای وضع کنند و با خودکامگی به‌موقع اجرا گذارند. "

تصاویری از مخالفتهای مردم

چاوس رئيس جمهور مادام العمر شد 29-11-87

بالهای ایکاروس

parsifal — Mon, 05 Nov 2007 11:44:18 GMT

بالهای ایکاروس¹

تکنولوژی امروز بمانند یک شمشیر دو لبه عمل می کند ، این تمثیل بلاخص در کشورهای رو به رشد و در حال توسعه ملموس و محسوس تر است. تنها آلودگی هوا در ایران روزانه باعث مرگ دستکم یازده نفر (4000 نفر درسال) و خسارت نزدیک به 3.9 میلیارد تومان می گردد. " در سال حدود سي هزار ايراني مسلمان و غير مسلمان در جاده‌ها و بيشتر در شعاع سي كيلومتري شهرها، در تصادفات وسائط نقليه و حوادث رانندگي كُشته مي‌شوند و قريب به سيصد هزار نفر ديگر از آنان مصدوم و معلول می گردند. روزي 20 ميليارد تومان هزينه تصادفات رانندگي در كشور است. در كشور ما حتي يك كيلومتر «اتوبان مطابق با استاندارد جهانی " وجود ندارد. ساليانه تعداد 1 ميليون خودرو و يك ميليون موتور سيكلت (قاتل جوانان) در كشور توليد مي‌شود، يعني رشد توليد خودرو در كشور بيش از 17 درصد است وليكن رشد توليد راه كمتر از 2 درصد مي‌باشد و توقع هم داريم كه سالي سه (3) لشكر 10 هزار نفري كشته در جاده‌ها توليد نكنيم و انتظار داريم كه سياحان جهاني هم به ايران مسافرت بكنند. "² آلودگي صوتي در کلان شهرها نیز در این میان از دیگر عوارضی است که کمتر به آن توجه می شود. اگر آمار و ارقام ناشی از تخریب و خسارات وارده به محیط زیست و اکوسیستم ها نیز که خود سیاهه ای است کلان ، منظور شود عمق معضل و فاجعه ژرفتر خواهد شد. شکل کنونی پیشرفت تکنولوژیکی و توسعه و مدنیت ، در مقابل سلامت̗ تدبیر و بصیرت انسان امروز یک علامت سوال بزرگ را قرار می دهد و با تمام پیچیدگی های کاذب و واقعی خود ، برای ما بیانگر یک توصیف ساده است ؛ بازیکن ناشی یا مصدوم است و یا بازنده !

گویا پاییزی سمبلیک با تمام جلوه های خیالی و رمانتیک خود برای ما در حال نواختن سوناتی غمگین است.

۱- ایکاروس پسر مغرور دایدالوس که با بالهای ساخته از موم قصد رسیدن به خورشید را داشت اما موم های بالهایش از شدت گرما ذوب شد و او به دریا افتاد و غرق شد. اساطیر یونان / راجرگرین

۲-بخشی از نامه علی زادسر نماینده جیرفت به احمدی نژاد

چکمه های سرد

parsifal — Wed, 17 Oct 2007 20:24:18 GMT

از آخرین دیدار کرملین نشین وقت ( استالین ) از ایران ، بیش از شصت سال می گذرد آنزمان هنوز چند ماهی از کنفرانس تهران نگذشته شرکتهای نفتی بسوی جنوب سرازیر شدند ، قبل از این نیز بازی های فتحعلی شاه بر سر مناطق شمالی ، منجر به خیانتی بزرگ در تاریخ ایران شد که بر کوچک و بزرگ پوشیده نیست. هنوز در حافظه تاریخی این ملت صدای برخورد توپ های لیاخوف به مجلس مشروطه طنین انداز است. اما 16 اکتبر 2007 ، تهران به بهانه اجلاس خزر ، یک بار دیگر قدمهای سنگین و سرد روس ها را تجربه کرد ، گفتند که نهائی نیست و تمامش کردند ، اما هر چه بود در میان دوربین ها و میکروفون ها و تیتر روزنامه ها به پایان رسید. بعد از قرارداد 1940 و برکناری دولتهای معاهده کننده ، امروز روس ها با چانه زنی بر سر 50 درصد حق ایران به میدان آمدند و پیشنهادی که نشان اپورتونیسم تاریخی ایدئولوگ های مسکو را بر پیشانی داشت : 11 درصد حق خزر برای ایران آنهم خالی از نفت و گاز . صفر مراد نيازوف رئيس جمهور سابق تركمنستان زمانی می گفت که از دریای خزر بوی خون می آید . خزری که بنا به برآوردهای احتمالی در حدود 250 میلیارد متر مکعب نفت و تقریباً به همین مقدار گاز طبیعی در آن وجود دارد و نفت و گاز یعنی همان که طراحان و طراران کهنه کار چند ستاره آمریکا را از آن سوی جهان به نزدیک ما کشانده و روزانه 267 میلیون دلار از کیسه مالیات دهندگان ، هزینه برای حفظ و تداوم موقعیت خود و تضمین آینده کارتل ها و تراست های جهانی می تراشد . بوی نفت 90 دلاری برای همه اینها رایحه ای مست کننده و دلپذیر است. چه از تبار رومانف باشند یا از نوادگان لینکلن !

روس ها خوب می دانند که چه وقت باید گوشتی از بدن همسایه به تنگ افتاده اشان را بکنند ، صبر شان هم زیاد است ولی باید بدانند که امروز دیگر سال 1828 نیست !

خداوند در خرد می آرامد

parsifal — Tue, 09 Oct 2007 19:22:18 GMT

از زمان انتشار کتاب جیمز لاولاک ( lovelock ) نزدیک به بیست و هفت سال می گذرد ، او در این کتاب به طرح نظریه ای می پردازد که بنا بر استدلالهای ذکر شده وی ، زمین و حیات موجود در آن تحت یک سیستم هارمونیک ، منظم و هوشمند میلیونها سال است که کنترل می شود و وی آنرا به نام الهه نگهبان زمین در یونان باستان ، گایا نامید . سال گذشته مجله نیو ساینتیست در شماره ۱۲ اگوست ۲۰۰۶ در گزارشی از نتیجه جالب تحقیقات " لی اسمالین " فیزیکدان نظری دانشگاه واترلو کانادا و همکارانش خبر داد که در تلاش برای وحدت بخشیدن میان دو نظریه بزرگ نسبیت و کوانتوم ، کل موجودات هستی از درختان و انسان تا کهکشانها را دارای ماهیتی واحد و یگانه تبیین می کرد و ماده را تار و پودی از فضا – زمان می دانست ، بمانند همان سیستم واحدی که در بسیاری از ادیان و مذاهب دنیای باستان بر آن تکیه می شود. در دوران معاصر ساختارشکنی دانش بشر از زمان ارائه نظریه نسبیت تا اصل عدم قطعیت در مسیری است که پایه جزمیت و مطلق را در تفکر و ادراک فرو ریخته است و به باورهای جدیدی نزدیک کرده است که درک وی را از عالم و هستی به اعتقادات دیرین انسان در مقوله وحدت هستی و وجود واحد قرین می کند . دنیای علم ، امروزه تمایلی به اعتقاد بر پیدایش راندومیک یا probabilistic هستی و کائنات ندارد. با نگاهی به باورها و اعتقادات دیرین آدمی در زمینه حیات و طبیعت می توان به کشش درونی انسان به اصل نظام واحد و توقیر و تکریم آن پی برد ، چنانکه زمین و خاک برایشان بستر باروری و زایندگی و باران حیات بخش و خورشید سمبل حیات و گیاه زندگی بخش بود و هر کجا که آب بود آبادانی و تمدن های بزرگ ( در کنار تمام رودهای بزرگ ، رود زرد چین – سند و گنگ – بین النهرین – نیل ) در طول تاریخ شکل گرفت و جمیعاً پدیده هایی که در رشد و بقاء آدمی و جانداران دخیل بودند را هاله ای از تقدس و حرمت فرا می گرفت و بر آن ارج و منزلتی سزاوار می نهادند . اینهمه باید گوشزدی و زینهار به آنانی باشد که عرصهً حیات ، زمین و منابع آنرا جولانگاه بی در و پیکری می انگارند که در آن حق هرگونه عملی و فعلی در پس تعاریف و انگ های گوناگون مجاز شناخته می شود و بر مرکب آمال و مطامع لایزال خود در پهنه بکر و بی آلایش طبیعت به ترکتازی نشسته اند و هنوز خدایگان اندیشهً مطلق نگر و توتالیتر خود را ستایش می کنند . اندیشه ای که در آن بتی سخت پیکر منزل گزیده و همه مخلوقات و مصنوعات را از بهر ترقی و تمامیت خود می طلبد . این خود شیفتگی و خود باختگی مفرط انسان امروز و الیناسیون او در چنبره تکنوکراسی و مدرنیته اگرچه در کوتاه مدت منتج به عواید و بدایع دلپذیر می گردد ولی آنچه آمارهای کنونی نشانگر آن است ، همه حاکی از تلخی و ناهنجاری سرنوشت در فرآیند زیست و حیات آدمی است . پروسه ای که در آن بخت حیات و استمرار زندگی هر روزه کمرنگتر و تیره تر می نماید تا جائیکه تکنولوژی امروز را درگیر پروژه ای بمانند فراهم آوردن کشتی نوح برای آخرالزمان گردانیده است . اما قبل از آنکه صدای تپش طبیعت خاموش شود ، حیات انسان بپایان رسیده است .

هرآن‌کسی که در این حلقه نیست زنده به‌عشق

بر او نمرده، به‌فتوای من نماز کنید